Toprak yarıldığında, herkes aynı soruyla baş başa kaldı:
Kim kaldı, kim gitti, kim hâlâ nefes aliyor?
Enkazın ortasında zaman durdu.
Isimler listelere yazıldı, sesler sessizliğe karıştı, geceler sabahı beklemeden uzadı.
Ama tam da her şeyin bittiği sanılan yerde, başka bir şey başladı.
Bir el uzandı.
Sonra bir el daha.
Zelzele, şehirleri yıktı.
Elele, insani ayakta tuttu.
Tanımayanlar omuz omuza verdi, kaybedenler başkalarını kurtarmak için kaldı.
Bir tabak çorba umut oldu, bir battaniye hayata tutunma sebebi.
Enkazdan çıkan her nefes, yalnızca bir canı değil, bütün bir şehrin umudunu
kurtardı.
Bu sayfalarda acı var.
Ama ondan daha güçlü olan bir şey var:
Insanların birbirini bırakmama iradesi.
Yıkımın karanlığıyla dayanışmanın ışığı arasında kalan bu hikaye, felaketin değil,
insanlığın neye dönüştüğünü anlatıyor.