İlk baskısı 1939’da yapılan Sarnıç’ta 16 hikâye var. Sait Faik’in bu hikâyelerinin en bariz özelliği, gözünü, kendi deyişiyle “mütevazı köşeler”e, “kara çocuklar”a, kısaca kıyıdakilere, ötekilere çevirmesidir. Eser, Türk hikâyesinin ‘küçük adam’a yönelmesini göstermesi bakımından değişmenin ilk işaretlerini taşır.
Bu hikâyelerde, İstanbul’un yoksul semtlerini; kahvehaneleri, parkları, meyhaneleri mekân tutmuş, avare, işsiz, yoksul, aylak, kimi çeşitli suçlara bulaşmış, kimi küçük temiz hayallere dalmış insanların hayatlarından kesitler bulacaksınız. Ve taşradan manzaralar da… 
Hiçbir siyasi, sosyal, hatta ahlaki kaygı gütmeden, insanı kimi kez hırsları, kurnazlığıyla, kimi kez de saf hayalleriyle anlatan bir hikâyeci var karşımızda!