Aşk, sevdiğine benzeme arzusuysa eğer; tutkunu olduğu ruhun niteliklerinin yanında kusurlarını da devralır mıydı insan? Gözünden sakındığı bir emanet ya da hücrelerine sızmasına engel olamadığı bir zehir gibi… Damarlarındaki kanı yükselten, ona hiç olmadığı kadar canlı ve cesur hissettiren o muazzam duyguyu kaybetmemek için ne kadar ileri gidebilirdi bir adam?… Aşk neyi göze aldırır, nelerden vazgeçirir, neleri feda ettirir ve sonunda neye dönüştürürdü bir adamı?…
Sırlarla dolu, karanlık bir kadına aşık olduğunda yalnızca iki seçeneği vardı: Ya onun karanlığına ışığını, suçuna masumiyetini, yanlışlarına doğru bildiği her şeyi feda etmek yada onu kaybetmek. O, ilkini seçti. Çünkü hiçbir gerçek, onsuz kalmaktan daha korkutucu gelmiyordu.