… — Çok şükür, Ulu Yaradan’a! İşte bir Plevne Kahramanı’nın kızı, bir Tesalya Kahramanı’na nasip oluyor. Allah’tan saadetler dilerim. Bahtiyar olunuz evlatlarım. Bahtiyar olunuz! dedi.

Gözlerinden yaşlar dökülmeye başladı. Artık iki anam da ağlıyordu. Ben de ağladım. Cemile hemen yere kapanarak o ayağımı, sakat ayağımı öpmesin mi? Bununla iftihar duyduğunu âleme göstermesin mi? İşte ben çıldırıyorum. Etrafımızdakiler bize dua ediyordu, Artık herkes coşuyor, ağlıyordu. Hemşirem büyük bir sevinçle önde koşuyordu. Mustafa Onbaşı’nın, annelerimizin elinden öptükten sonra kol kola kalabalık arasından ilerlemeye başladık.

Türk’ün meziyetleri, Türklüğün yüceliğini bu roman gözler önüne seriyor. Askerliğin ve vatan savunmasının nasıl kutsal olduğunu; manevi değerlerimizin, gelenek ve göreneklerimizin, bunları korumanın ne kadar değerli ve önemli olduğunu bu romanda daha iyi anlıyoruz.

Abdullah Zühtü, bu eseriyle yalnız bunları değil, o dönemin gerçekçi bir fotoğrafını çekerken duygularımıza tercüman oluyor.