On bir yaşında bir kız çocuğu.
Bir gecede büyümek zorunda kalan bir kalp.
Elinde kalan tek şey: Bir çiçek ve bir kelime. İhtimal.
Bu hikâye, bir çocuğun başına gelenleri anlatmıyor sadece.
Onun içinden geçenleri, sustuklarını, sakladıklarını anlatıyor.
Kimseye söyleyemediklerini.
Kendine bile itiraf edemediklerini.
Bir yabancıya duyulan garip bir yakınlık…
Bir çiçeğe tutunarak ayakta kalma çabası…
Kaybolan bir çocukluk ve hiç dinmeyen bir bekleyiş.
Bu bir kaçış hikâyesi değil.
Bu bir tutunma hikâyesi.
Bir insanın, parçalanmış hâliyle hayatta kalma hikâyesi.
Sana Dair, sessizce acı çekenlerin, içinden bağırıp dışarıya gülümseyenlerin, “iyi değilim” diyemeyenlerin hikâyesidir.