XVIII. yüzyıl şiir ve şair asrı olarak kabul edilir. Bu yüzyılda yetişmiş dikkate değer şairlerden biri de Râşih mahlaslı Seyyid Mehmed Sa‘îd’dir. Şeyh Mehmed Vânî Efendi’nin soyundan gelen Râşih, ilmiye sınıfına mensup bir müderristir. Ayrıca dönemin hatırı sayılır hattatlarından biridir.
Vasf-ı Ashâb-ı Kehf ü Na‘t-ı Rakîm isimli mesnevisi ile Dîvân’ı, bugün elimizde bulunan iki eseridir. Çalışmamıza konu olan Dîvân ise Medine’de Şeyhülislam Ârif Hikmet Bey Kütüphanesinde kayıtlıdır. 250 varaktan müteşekkil Dîvân, kuvvetle muhtemel müellif nüshasıdır.
Şair, edebiyatımızda örneğine nadir rastlanacak bir şekilde Dîvân’ında Râşih mahlasının yanında iki farklı mahlas daha kullanmıştır. Onun mümeyyiz vasıflarından biri de tarih düşürmedeki ustalığıdır. Râşih’in şiirleri, büyük ölçüde dönemin sanat anlayışını yansıtmaktadır. Ancak Çağatay Türkçesi ile söylediği beyitler, darbî (mühmeliye) cinaslı tarzdaki kasidesi, müstezat terkîb-i bendi, müselsel gazeli (fenn-i tarh) gibi musanna‘ şiirleri; onun üslup hususiyetlerini ihtiva eden manzumelerinden bazılarıdır.