Savaş ateşinin etkisiyle tüm benliğimizi, korlarının yaktığı hatıralarımızın küllerini bırakarak bir daha dönmemek üzere vatanımızdan ayrılıyorduk. Çürümüş, yıkılmış bir ağaç gibi çürüklerimizi döke döke, köklerimizi söke söke kopuyorduk evimizden barkımızdan. Hepimizin gözlerinde derin bir acı, bir güceniklilik vardı. Yüzümüze zehir gibi bir elem çöreklenmiş oturmuştu. Elimizden hiçbir şey gelmemesi içimizi kanatıyor, derin yarıklar açılmasına yol açıyordu. Köyümüzün üzerine bir ölüm sessizliği çökmüştü.