Cicero bir zamanlar demişti: ‘’Gerçek mutluluk, erdemli bir hayat sürmekte ve kalbin özgür olmasında yatar.’’
Bu aslında mutluluğun kısa ve net özetidir. Cümlenin altı ne kadar dolu dolu öğle değil mi?
Spiculus, arenanın kanlı kumlarından, senato koridorlarına, oradan da İskenderiye’ nin lotus kokulu saraylarına uzanan yolda bu sözü defalarca hatırladı. Çünkü o Cicero’nun en yakın yoldaşı, sırdaşı aynı zamanda kader arkadaşı idi. Fakat bu sözü defalarca da unuttu…
Bir yanda Roma’nın soğuk erdemi, Octavianus’ un stratejik aklı, demir iradesi ve Cicero’nun öğrettiği ‘’doğru olanı seçme’’ zorunluluğu.
Öte yanda Kleopatra’nın yakıcı tutkusu, Gazelle’nin sessiz masumiyeti ve bir gladyatörün kalbine saplanan imkânsız soru: Sevdiğin için mi yaşarsın, yoksa erdem için mi ölürsün?
Spiculus bir şekilde bu seçim girdabında elbette tercihini yapacaktır. Ama nasıl?
Bir kılıç kırılır. Bir koku şişesi sonsuza dek kapanır. Ve bir adam, tarihin en büyük seçimlerinden birini yapar:
Aşk mı özgürlük mü? Roma mı İskenderiye mi?  
Tarih kazananları yazar. Ama kaybedenin hikayesi, en derin yarayı bırakandır.