Hadis ilminin en belirleyici özelliklerinden biri, rivâyetin güvenilirliğini temin etmek amacıyla geliştirdiği çok katmanlı denetim mekanizmalarıdır. Bu mekanizmalar içerisinde önemli bir yere sahip olan râvi imtihanları, cerh-ta‘dîl faaliyetinin yalnızca teorik ilkelerden ibaret olmadığını, aynı zamanda ilmî uygulamalarla şekillenen dinamik bir değerlendirme sürecine dayandığını göstermektedir. Bu çalışma, hadis talebelerinin hocalarını imtihan etmesini merkeze alarak söz konusu uygulamanın tarihsel gelişimini, meşruiyet zeminini, uygulanış biçimlerini ve cerh-ta‘dîl hükümlerine yansıyan sonuçlarını incelemektedir. Rivâyet asrıyla sınırlandırılan araştırmada, Hicrî ilk üç asır ile kısmen dördüncü asırdaki örnekler erken dönem rical, cerh-ta‘dîl ve hadis usûlü kaynakları çerçevesinde tahlil edilmekte; imtihanların adâlet ve zabt değerlendirmelerindeki işlevi tarihsel bağlamı içinde ele alınmaktadır. Eserde ayrıca imtihan uygulamalarının ortaya çıkış sebepleri, kullanılan yöntemler, hoca-talebe ilişkisinin bu süreçte kazandığı mahiyet ve uygulamaların ilmî sonuçları sistematik bir tasnifle değerlendirilmektedir. Böylece hadis ilminde bilgi aktarımının, otoriteye dayalı bir nakil faaliyeti olmanın ötesinde, eleştirel inceleme ve sürekli denetim esasına dayanan metodolojik bir yapı içerisinde geliştiği ortaya konulmaktadır.
Klasik hadis literatüründe dağınık halde bulunan örnekleri bir araya getirerek analiz eden bu çalışma, râvi denetimi ve cerh-ta‘dîl metodolojisine ilişkin araştırmalara tarihsel ve metodolojik bir katkı sunmayı amaçlamaktadır.