RAKI’şıklı, aslında benim içimin aynasıydı;
bir kırık bardağın kenarına sinmiş acılar,
dilin ucuna değen ama boğazdan geçmeyen kelimelerdi.
Her bölümde biraz daha eksildim, biraz daha çoğaldım,
çaresizliğin ve direncin iç içe geçtiği o ince çizgide yürüdüm.

Bu sadece bir hikâye değil, bir hayat;
benim hayatımın kanıtı, saklı kalan hatıraların tanığıdır.

Belki hâlâ anlatamadıklarım, saklı kalan sessizliklerim var.
Ama her yazan bilir ki:
Bazı duygular; sadece susarak, kalbin derinliklerinde hissedilerek anlatılır.

Ve her son, yeni bir başlangıcın habercisidir.

Bu durum, hayatın adaletinin acı ama gerçek bir yüzüydü...

Ve ben…
Artık bir dağın, bir hayatın tam olarak zirvesindeydim,
krallar gibi hükmediyordum kendi hayatıma.
Tanrı, bana bugüne kadar vermediği her şeyi bu anlarda telafi edercesine sunmuştu.
Kötü anılar, acılar geçmişte kalmış;
ben kazanmıştım.

Hayatın bütün çetin yollarından geçip,
en karanlık gecelerden doğan güneşin ışığıyla doluydum artık.
Her şey bitmişti; yeni bir hayat başlamıştı...