Di Qesra Zemên de ziman ne amûr e -  ziman hem qirr dike, hem heyî dike. Di vê romanê de, Heteroglossîa ne tenê teorî ye; ew şerrê dengên bindest û serdest e di gerdûna zimên de. 

Kovan Baqî bi vê avahîya polîfonîk dîroka kolonyal a Kurdistanê ji nû ve dinivîse; lê ne bi awayekî kronolojîk, bi awayekî arkeolojîk: her qatê qesrê qatekî “bîra komî” ye û qatên heyî yeko yeko tê kolandin, şewitandin û avakirin. Ev ne romana post-kolonyal e, ev romana post-trawmatîk e, trawmayên di nav zimên de kirîye mijarên esasî ji xwe re. 

Di vê qesrê de kes bêdeng namîne; dengê herî biçûk jî dibe bombeyeke ecêb li dijî yekzimanî û yekçîrokbêjîyê.

Di vê romana H.Kovan Baqî de, xeyal bi sînorên xwe de diteqe, li topografîya zimên fireh dibe û digihîne çimanekê sînorê bêsînorîya xwe…