Birinci Dünya Savaşı, yalnızca askeri cephelerde yürütülen bir mücadele değil, aynı zamanda toplumların kimliklerini, aidiyetlerini ve duygularını hedefleyen bir mücadele süreci olarak tarihteki yerini almıştır. Osmanlı Hilal-i Ahmer Cemiyeti (Kızılay), bu dönemde insani yardım kuruluşu olmanın ötesinde, sağlık ve yardım faaliyetlerini, devletin milli birlik ve savaş seferberliğinin güçlendiren stratejik bir propaganda aracına dönüştürmüştür. Gazeteler, kartpostallar, posta pulları ve bağış kampanyaları üzerinden yürütülen ikan edici iletişim pratikleri, Hilal-i Ahmer’i hem insani sorumluluğun ve toplumsal seferberliğin bir simgesi haline getirmiştir. Bu çalışma, Cemiyet’in propaganda süreçlerindeki konumunu tarihsel belgeler ışığında değerlendirerek; savaş, insani yardım ve iletişim ilişkisini Osmanlı deneyimi üzerinden ele almayı amaçlamaktadır.