Ona bakıp buruk bir gülümsemeyle, “Zaman bana şunu öğretti,” dedim. “Etrafımız sahte büyücülerle çevriliymiş. Biz kadınlar da onların en saf alıcıları… Ay ışığında sunulan aşka inanır, bedelini kalbimizle öderiz. Büyü dağılınca geriye yalnızca kırıklarımız kalır. Wassim de onlardan biriydi. Önce aşkımı çaldı, sonra beni kaderimin derin sessizliğine terk etti.”
Bazı hayatlar bir valize sığar, bazıları bir kalbe...
Piruze, genç yaşta yaşadığı bir ayrılıkla hayatının yönünü kaybeder. Ardında bir şehir, yarım kalmış sarılışlar ve söylenmemiş sözler bırakır. Zaman geçer, hayat akıp gider ama bazı bekleyişler insanın içinde hiç eskimez.
Gurbetin, özlemin ve suskunluğun içinde Piruze; kayıplarla olgunlaşmayı, kırıldıkça güçlenmeyi ve en karanlık anlarda bile umut etmeyi öğrenir. Çünkü bazen insan, en çok yaralandığı yerde yeniden doğar.
Piruuze, aşkın büyüsüyle sınanan, ayrılıkla yoğrulan ve küllerinden yeniden doğan bir kadının hikâyesi.
Kırılarak güçlenen bir kalbin ve sönmeyen umudun romanı.