“Fondaki sahne belki de yüz yıl öncesine ait. Uykuda ruha izin veriliyor, rüyada gördüğümü belki yüz yıl önce gördüm. Bilinçdışım bir bakıma benim paralel evrenim.”
 Planlanmış bir hayattan paralel bir yaşama geçiş, üç farklı hayat, üç farklı kırılma noktası.
 Elbruz, mutsuz evliliğinin dar kalıplarından kaçarken; Hülya, ihanetle dağılan hayatının küllerinden yeniden doğmaya çalışır. Daniş ise hafızasının karanlığında, geçmişine anlam arar. Bu üç hayat, görünmez bir el tarafından aynı noktaya doğru çekilir; gecelerini bölen rüyalar, onları aynı kader çizgisinde buluşturur.
Süheyla Erdoğan’ın gerçek yaşamdan ilham alan Paralel Hayatlar romanı, bir evliliğin içten dışa açılan panoramasını vererek, edilgenleşen bir erkeğin ve güçlenirken yıpranan bir kadının sıkışıp kalan duygularının toksik döngüsünü işliyor. Mutlu evlilik hayalinden, mutsuz yaşam pratiğine savrulan bu hikâye, başkalarının hikâyeleriyle kesişince çözülmeye başlıyor.
 Kahramanların her biri, iç dünyalarının çatlaklarına indikçe, aradıkları hakikatin dış dünyanın gürültüsünde değil, kendi içlerinde saklı olduğunu fark ediyor.
 Paralel Hayatlar; yolunu kaybettiğini düşünenlere, aslında içlerindeki yola doğru ilerlediklerini fısıldayan bir hikâye.
 Belki de hiçbirimiz tek bir hayat yaşamıyoruzdur.
Belki her kırılma, yeni bir hayatın kapısını aralıyordur.
Ve belki bazı yollar, biz daha yürümeye başlamadan kesişmek üzere çizilmiştir.