“Hayat, bazen kaçırdığımız o trenlerin ardından bakakalmaktan ibarettir. Bazılarımız rayların kenarında çaresizce bekler, bazılarımız ise boş vagonların gürültüsünde kendi sessizliğini arar. Bade için bu yolculuk sadece bir varış noktası değil; geçmişin ağır yüklerini her adımda raylara bırakma mücadelesiydi. Kondüktörün bilet sormadığı, yalnız bir makinistin insafına kalmış bu ömür maratonunda durmak artık bir seçenek değildi.
Peki, bir hikâye nerede biter? Tren istasyona vardığında mı, yoksa yolun sonu ufukta kaybolduğunda mı?
Elmas İlkiz, bilgeliğin ve acının harmanlandığı bu etkileyici anlatıda okuru o zorlu soruyla baş başa bırakıyor: Kaçan trenlerin arkasından yas mı tutacağız, yoksa pabuçlar parçalanana dek kendi yolumuzu mu yürüyeceğiz?”