Sami Can bir sabah gözlerini bir hastane odasında açar. Nerede olduğunu bilmemektedir. Kendisine on yıldır bu hastanede yattığı, yaşadıklarının ve tanıdığı insanların zihninin ürünü olduğu söylenir. Hatırladıklarıyla anlatılanlar arasında derin bir uçurum vardır. Dışarıda onu arayan insanlar, ormanda kaçırıldığını gören bir tanık ve yarım kalmış bir cinayet vardır. Gerçek, parçalıdır ve her parça başka bir yöne çekmektedir.
Sami, aklına sunulan açıklamalarla yetinmez. Kendisine söylenenleri kabul ederse özgür kalacağını vadeden bir düzen vardır karşısında. Kabul etmezse yalnızlık, belirsizlik ve tehlike. Zihninin ona ihanet edip etmediğini, yoksa başkalarının gerçeği yeniden mi yazdığını ayırt etmeye çalışır. Her cevap yeni bir soru doğurur. Her güven, başka bir şüpheyi büyütür.
Özgürlük Korkusu, insanın kendi bilinciyle yüzleştiği anda yaşadığı kırılmayı anlatır. Gerçek ile hakikat arasındaki sınırda, akıl, irade ve teslimiyet yeniden sorgulanır. Bu hikâye, özgürlüğün bazen bir kapı değil, ağır bir yük olduğunu hatırlatır.