Oyunculuğa dair tarihsel incelemeler genellikle estetik üslupların değişimine odaklanarak yazılır. Oyuncunun, `koşullara bağlı bir icracı` olma zorunluluğu görmezden gelinir; pratikleri estetik seçimlere indirgenir ya da bugünün terazisi ile tartılıp `eski`, `yapay`, `samimiyetsiz`, `kötü`, `bizden farklı` olarak değerlendirilerek rafa kaldırılır.
Oysa tarihsel zemin bize, oyuncunun uzmanlaşmasında estetiğin ötesinde belirleyenlerin -toplumsal, ekonomik, kurumsal, ideolojik ve üretimsel-hayati bir rol oynadığını gösterir.