Otto Dix’in fırçası, 20. yüzyılın Almanya’sını hiç yumuşatmadan kâğıda ve tuvale geçirdi; bir imparatorluğun çöküşünü, siperlerin dehşetini, Weimar’ın sarhoş neşesini, Nazi iktidarının baskısını ve bölünmüş bir ülkenin iki yakası arasında sıkışıp kalmış bir sanatçının yalnızlığını... 

20 yaşında, henüz savaşa gitmeden önce kendini eski üstat tarzında, sonra dışavurumcu bir bohem, ardından da vahşi bir savaşçı olarak resmeden bu genç adam, hem cephede altı yüz sayfa çizim biriktiren bir tanık hem de “İnsan hakkında bir şey öğrenmek istiyorsan onu zincirlerinden arındırılmış hâliyle görmelisin,” diyecek kadar çok şey yaşamış bir gözlemciydi. Ne tam bir pasifist ne bir savaş övücüsüydü; ne yalnızca bir Yeni Nesnellik ressamı ne sade bir gerçekçi… Sanat tarihinin ona yakıştırdığı her sıfat, aslında onun nasıl herkesin elinden kaçtığının kanıtıydı. 

Sanat tarihçisi Uwe M. Schneede, bu çelişkili, huzursuz ve durmadan tarz değiştiren sanatçının izini sürerken aslında tek bir sorunun yanıtını arıyor: Otto Dix gerçekte kimdi? 

Otoportrelerden savaş defterlerine, “dirayet, şeytanlık ve hassasiyet” kavramlarıyla anılan yıllarından hayatının son diyaloğuna kadar bu kısa ama yoğun inceleme, 20. yüzyıl Alman sanatının en huzursuz ismini, kendi zamanının aynasında yeniden okumaya davet ediyor.