Bu çalışma, Türkiye’de Millî Emlak tarihçesinin, öncesiyle birlikte ilk aşamasına, Osmanlı Devleti’nin iktisadi olarak daha dışa açık bir yapıya geçtiği XIX. yüzyıl koşullarından hareketle bakmaya çalışmaktadır. Sosyal ve ekonomik olarak pek çok yenileşmenin ve değişimin yaşandığı bu dönemde devlet kurumlarında ve teşkilatlarında da değişiklikler olmuş, toprak da sadece bir vergi kaynağı ve mali kontrol unsuru olarak görülmekten çıkarak devlet egemenliğinde ama kamu yararı ilkesi de gözetilerek yönetilmesi gereken bir iktisadi varlık olarak düşünülmüştür. Böylece devlet mülkiyetindeki taşınmazların iktisaden daha etkin şekilde yönetilerek değerlendirilmesi hususu gündeme gelmiştir.
Türkiye’de devlet mallarının yönetimi konusundaki kurumsallaşma sürecini ele alan ve bunu iktisadi tarih boyutu ile birleştirmeye çalışan bu eser gelecekteki muhtemel diğer araştırmalar için bir başlangıç noktası olarak düşünülebilir.