Bu kitap, Osman Hamdi Bey’in çağdaş Türk sanatına etkisini yalnızca ressam kimliği üzerinden değil; sanat üretimi ile kurumlaşma, müzecilik, arkeoloji, sanat eğitimi, kültürel temsil ve bellek arasındaki ilişkiler üzerinden incelemektedir. Çalışmanın hareket noktası Osman Hamdi Bey’in Batı’da aldığı akademik eğitimi Osmanlı kültürel çevresine doğrudan aktarmak yerine seçerek, dönüştürerek ve yerel görsel repertuvarla yeniden ilişkilendirerek kullanmış olmasıdır. Bu nedenle onun mirası bir üslup aktarımından çok sanatın nasıl üretileceği, öğretileceği, korunacağı ve kamusal alanda dolaşıma sokulacağına ilişkin kurumsal bir model olarak ele alınmıştır.

Çalışmanın temel hedefi Osman Hamdi Bey’i yalnızca geçmişte kalmış bir ressam olarak değil, Türkiye’de sanatın üretim ve dolaşım koşullarını değiştiren bir kültür aktörü olarak değerlendirmektir. Bu yaklaşımın çağdaş Türk sanatının tarihsel köklerini anlamaya katkı sağlayacağı düşünülmektedir.