“Unutmayın, bazen en çok ortada kalanlar en sessiz haykıranlardır.”
Bu satırları yazarken, ne edebî bir başarı ne de büyük cümleler kurma çabasındaydım. Sadece içeride kalanları, olduğum gibi anlatmak istedim. Görülmeyen çocukluğumu, duyulmayan sesimi, susturulan hayallerimi… 
 Bu kitap; bir çocuğun ailesiyle, toplumla ve en çok da kendi iç sesiyle verdiği bir savaşın, bir yaşam mücadelesinin, bir başarı öyküsünün sonucu ve eseridir. 
 “Ortanca Çocuk” sadece ortada kalanların değil; hayatı boyunca kenara itilmiş, hep eksik kalmış, sevgiyi hep uzaktan izlemiş, gölgede yaşayan herkesin hikâyesidir. 
Belki bir gün, sen de bu sayfalarda kendine rastlarsın. 
 Belki bir satır, yıllardır adını koyamadığın bir duyguyu tarif eder. 
Ve belki de ilk kez, “Ben yalnız değildim.” dersin. 
İşte o zaman, bu hikâye amacına ulaşmış demektir.