Onları tanıyordum, askerleri. Ne olursa olsun çocuk gibidirler, hem o kadar saf hem de o kadar insafsız. Onlar -dünya üstündeki yetimler gibi- her şeyden koparılmışlardır ve kendi iradeleri yoktur. Rus insanı ürkektir, hiçbir şeye inanmaz. Komşusundan akıl bekler ama onun akıllı olduğunu görürse şayet, bu kez kendisi ondan korkar. Ve de biliyordum ki yaşamak isteyen herkesin, benim birleşmiş insanlığın gücünün yenilmezliğine olan mukaddes inancımı benimsemesinin gerektiği zaman gelmişti. Bu yüzden hiç çekinmeden onlara düşündüklerimi anlatıyordum.