Bu roman, çocuklukta kurulamayan bir baba–oğul ilişkisinin, yetişkin bir erkeğin hayatına nasıl sessizce yerleştiğini anlatır.

Selim, otuz beş yaşında, bir kaymakamlıkta idari görevde çalışan, düzenli ama içten içe eksik bir hayat süren bir adamdır. Çocukluğunda sessizliği öğrenmiş, yetişkinliğinde o sessizliğe alışmıştır.

Beyoğlu’nda bir kafede karşılaştığı isimsiz bir kadın, Selim’in hayatına bir ilişki olarak değil, bir ihtimal olarak girer. Kadının varlığı ve yokluğu, Selim’i geçmişiyle yüzleşmeye zorlar. Aynı dönemde önüne gelen bir kamulaştırma dosyası, onu vicdan ve hukuk arasında gerçek bir seçimle karşı karşıya bırakır.