``Ne malum?`` diyor Ayşe B. Kaban. Özenle kurulan hayatların, düzenlerin; yapılıp yapıştırılan, yakıştırılan kimliklerin darmadağın olduğu anlara doğru götürüyor bizi; bir yandan dağılırken bir yandan da toparlandığı, bambaşka yollara saptığı, hizalara girdiği süreçleri anlatıyor. Bir de çok acı çekenleri, kaybolmuşları... Sevgiyle ve incelikle.

``... Okul mokul yok, dedi. Spor bitti, dedi. Düzelene kadar, hanım hanımcık bir kız olana kadar sana sadece ekmek su, o kadar, dedi. O da ben, dedi, böyleyim işte. Düzeltilecek bir şey yok. Bozuk değilim, yanlış bir bedendeyim sadece; hasta değilim ki düzeleyim. O zaman git, dedi babası, git kendini as, git kendini as da kurtulalım senden, dedi. Babası ona, kendini as, dedi. On yedi yaşındaydı...``