Nûrî Emîn Efendi, 19. asrın ilk çeyreğinde yazdığı Nasriyye adlı eserinde toplam 141 adet Nasreddin Hoca menkıbe, hikâye ve fıkrasına yer vermiş, bunların her birine birer kıta eklemiştir. Biricik nüshası, bugün Polonya’da Wrocław Üniversitesi Kütüphanesi’nde bulunan eser, mukaddime ile hatime haricinde üç bölümden oluşmaktadır.
Kendine has muhtevası ve kurgulanış biçimiyle Osmanlı sahasında İslâm eser telif geleneğine göre kaleme alınmış yegâne Nasreddin Hoca fıkraları derlemesi olan Nasriyye’nin kataloglarda ve bazı çalışmalarda Letâ’if-i Nasreddîn olarak kaydedilmesi, uzun süre öneminin anlaşılmasına engel olmuştur.
İlk defa Güler Doğan Averbek tarafından bir incelemeyle birlikte yayına hazırlanan eserde fıkra sonlarında bulunan kıtalar günümüz Türkçesine aktarılmış, ayrıca her fıkraya bir lügatçe ilave edilmiştir.