Nasreddin Hoca denildiğinde onun hayatı ve düşündüren, güldüren, ders veren fıkraları akla gelmektedir.
Fıkralar, anlatım türleri içerisinde kısa hacimli sözlū edebiyat kompozisyonlarından birisidir. Fıkralar bir millet için ortak mizahın, anlayışın, dünya görüşünün, hayata bakışın, genel kabul görmüş doğruların ve eğriliklerin nükteli bir biçimde ortaya konulduğu sözlü edebiyat ürünleridir. Fıkra geleneğinin en önemli şahsiyetlerinden birisi olan Nasreddin Hoca aynı zamanda bilge, filozof, nüktedan, halk kültürünün temsilcisi, hazırcevap, keramet sahibi, bilgin, gülmece ve mizah ustası gibi yönleriyle akla gelen bir şahsiyettir. O, yalnızca Türk kültürü ve Türk dünyasının değil; insanlığın ortak kültür mirası olarak da kabul edilmektedir. Cuha ise Arap folkloru ve fıkra geleneğinde dikkat çeken simalardan birisidir. O, aynı zamanda bir fıkra tipidir. Fıkraları Arap coğrafyasında, geniş bir alanda yayılma göstermiştir. Bu bakımdan diğer Arap fıkra tiplerine göre daha baskın bir tiptir.
Bu çalışmada, Türk fıkra geleneği içerisinde ortak şahsiyet tipine sahip Nasreddin Hoca ve fıkraları ile Cuha tipi ve fıkraları benzer ve farklı yönleriyle mukayese yöntemiyle ele alınmaktadır. Böylece iki farklı kültür ve edebiyat coğrafyasının Nasreddin Hocası ve Cuhası fıkraları, mizah yapısı ve özellikleri ile değerlendirilmiştir. Ayrılık ve aynılık bağlamında ele alınan bu çalışma kapsamında Türk ve Arap edebiyatında çalışılan bazı yeni boyutların ortaya çıkarılması da amaçlanmaktadır.