Karanlığın içine sıkışmış hissettiğim o gece hiç bitmeyecek gibi gelmişti. Veda edebilmenin erdemiyle mücadele etmek sandığımdan daha zordu. Bir kalem, bir kâğıt, bir mektup…

Bilmediğim bir yerde, bilmediğim bir sabahta ayakta durabiliyorum şimdi. Fırça darbelerine yerleşen tebessümlerimle yepyeni bir ben olmaya çalışıyorum. Olmaya çalıştığım yerde tekrardan düşmeme çok az kaldı. 

Peki bu sefer Alçin’i ayağa kaldırabilmek mümkün müydü?

Siz de hoş geldiniz, benim vedalarıma.

“Canımın hâlâ içi, canımın içini paramparça edenim.”

“Öfkenin yarattığı eser asla sanat olmayacaktır. Kaçıyorsan kendinden, korkmayacaksın tuvale çizdiğinden.”