Hayatın bu insanı şımartmama çabası inanılmaz bir şeydi. Kariyerinde iyiysen iç huzurunda eksilme oluyordu, paran varsa sağlığın elden gidebiliyordu. Çok mutlu olursan paran olmuyordu, işin rast gitmiyordu. Bir şeye çok sevinirsen hemen arkasından üzülecek bir şey oluyordu. Çok üzülürsen bir umut doğuyor, gerisi hiç olmadık zamanda geliyordu. Bir iyiyi, güzeli bulunca; bir kötüyü ve hüznü de buluyordu sanki insan. Ne biçim bir terazisi vardı hayatın böyle?