Hayat kadar kısa öykülerin satır aralarında uzun hislere şahitlik edeceksiniz.
Belki anlatılanların yerine koyacaksınız kendinizi.
Sayfalarda mutlu olmayı deneyeceksiniz ama olmayacak.
Kızacaksınız gerçeklerin bu kadar acı oluşunu hatırladığınız için.
“Başka türlüsü anlatılamaz mıydı?” diye soracaksınız.
“Satırlarda bile olsa gözümüzü sahte mutluluklarla boyayamaz mıydı?” diyeceksiniz.
Yine de umudunuzu hiçbir zaman yitirmeyin.
Bir kez gelebildiğiniz hayatı mutlu yaşayabilmeniz ve mutlu sonları beklemeyi hiç bırakmamanız temennisiyle…