Muhacir Abdüllatif: 19 Kişilik Bir Yalnızlık
1915 kışı... Ağrı’da saygın bir ailenin 13 yaşındaki evladı Abdüllatif için dünya, o karlı dağ geçitlerinde ikiye bölündü. 19 kişilik kafile; açlığın, hastalığın ve savaşın pençesinde yavaş yavaş eksilirken, geriye o yollarda tek başına kalmış, sesi soluğu kesilmiş bir çocuk kaldı.
Abdüllatif, sağ salim ulaşmayı umduğu Siverek’e aslında hiç varamadı. Zihni ve ruhu, yıllar boyunca Arastul Köyü’ndeki o siyah taşın başında, ilk cuma sabahlarında asılı kaldı. Dışlanmışlığın ve kimsesizliğin ortasında, kaybettiği o on yedi kişinin hayaliyle yaşlandı. Bir ömür, güneşin doğuşundan batışına kadar o taşın üzerinde aynı yolu gözleyerek, kaybolanların bir gün geri döneceğine inanarak geçti.
Siverek, onun için bir sığınak değil, yolculuğun sonunda gelip yığıldığı sessiz bir limandı. Bu roman, savaşın yıkamadığı bedenlerin değil, hayatta kalarak kaybedenlerin, ömrünü bir bekleyişe adayanların hikâyesidir. Abdüllatif’in yüreği, 13 yaşında o karlı yollarda nasıl donup kaldıysa, hayatının son demine kadar o taşın başındaki soğuğu taşımaya devam etti.