Vitruvius’un Mimarlık Üzerine On Kitap’ı, mimarlık tarihinde bilinen ilk kapsamlı kuramsal metin olarak, antik dünyanın yapı bilgisi, kent düşüncesi ve teknik birikimini sistemli hâle getiren benzersiz bir kaynaktır. Tapınaklardan tiyatrolara, su tesislerinden sur sistemlerine, malzeme bilgisinden oran ve simetri kavramına kadar mimarlığın bütün temel alanlarını ele alır; mimarlığı, yalnızca yapılar inşa eden bir zanaat değil, geometri, tarih, felsefe, müzik, tıp ve astronomiyle iç içe geçmiş bütüncül bir bilgi alanı olarak tanımlar.

Eserin önemi, yalnız antik mimarlık pratiğini belgelemesinde değil, aynı zamanda “iyi yapı” ve “iyi kent” fikrini, ölçü, oran, işlev ve insan ölçeği üzerinden tartışmasında yatar. Vitruvius, dayanıklılık (firmitas), kullanışlılık (utilitas) ve güzellik (venustas) ilkelerini ortaya koyarken, mimarlık düşüncesine hâlâ geçerliliğini koruyan bir kuramsal çerçeve kazandırır. Bu metin, modern mimarlık ve şehircilik tartışmalarının kökensel referans noktalarından biri olarak, hem tarihsel sürekliliğin, hem de mimarlığın entelektüel derinliğinin temel belgelerinden biridir.