Cezaeviyle yatıp, özgürlük düşüyle kalkar olduk. Genellikle paylaşım ve ilgilerimiz oradan beslendi. Bizim yaşamımızdaki algıda seçicilik hep oradandı. Mahkûm yakınları olarak kendimizi ve onları doğal olarak dünyanın merkezinde sanıyorduk. Analar zamanından evvel çökmüştü. Direnç ve kavganın ortasında hep onlardı.
Biz eşlerde serde aşk, analar ve kardeşlerde koskoca bir yürek... Kapılardan içeriye uzanan koca sevdalarımızla âdeta bir direngenlik türküsünü yakıyorduk. Tek bir yürek olmak, tam da böyle bir şeydi. Sevdiklerimizin, fiilen yokluklarına rağmen ortak acıyı, sıkıntıları paylaşmak öylesi birleştiren bir duyguydu ki! Bizleri ayrıştıranlar, bizi nasıl da hamur gibi yoğurduklarının, birleştirdiklerinin farkında değildi. 12 Eylül darbesi çok şey alıp götürdü bu kuşaktan. Ancak en güzel besteler, türküler bu dönem yakıldı. Kalıcı ve tarihsel yapıtlar bu dönem yazıldı.
Yollarımız gül döşeli değildi. Ancak biz, sevdalandık umuda.