Ay battı
bir martı kondu deklanşöre
aklın çiçeklerini yolarken o kanlı el
karanlık zift olup dondu mercekte:
gördün nasıl göçtüğünü ana kalbinin
yürekler üstünde süzülürken
gül aşiretinden metin

Rüzgâr ellerini ısıtıyor kuş yuvalarında 
ateşi çıkıyor karanfilin
zaman murdar, medcezir var bu gece
bu gece darbe olmadı hâlâ uyuyor çocuklar
işçi mahallesinde kızılca kıyamet 
yokuşu tırmanıyor bir ihtiyar kömür küfesiyle
ve hazretlerden öğreniyoruz ki
komşunun erik ağacına uzanırken
doksan santimlik çitten düşerek ölen
hayta bir çocukmuş metin göktepe