İstanbul bir gecede üç cinayetle sarsılır.
Aynı saat. Aynı sessizlik. Aynı kaçınılmazlık.
Emekliliğin eşiğindeki Başkomiser Ali Hanoğlu apar topar göreve geri çağrılır. Önündeki dosyada tek bir şey yazılıdır: 471...
Ne bir isim. Ne bir örgüt. Sadece bir sayı… Ve açıklanamayan bir huzursuzluk.
İlk bakışta bağlantısız görünen cinayetler, derine indikçe ürkütücü bir ihtimali ortaya çıkarır: Bu bir seri katil vakası değildir. 471, insanları farkında olmadan aynı sona doğru yönlendiren görünmez bir yapının kodudur. Kararlar tesadüf değildir. Karşılaşmalar planlıdır. Hayatlar, görünmeyen bir el tarafından sessizce yeniden yazılmaktadır.
Ali dosyaya her dokunduğunda bir şeylerin değiştiğini fark eder. Tanıklar susmaz; vazgeçer. Deliller kaybolmaz; yer değiştirir. Sanki biri gerçeği gizlemiyor da, onu şekillendiriyordur.
Ve en rahatsız edici soru giderek büyür:
Eğer verdiğin kararlar gerçekten sana ait değilse, suç kime aittir?
471, bir soruşturma değildir.
Bir sistemdir