Lozan Konferansı ve İsmet Paşa, Osmanlı İmparatorluğu’nun siyasal ve tarihsel olarak kapanışını, yeni Türk Devleti’nin ise uluslararası alanda doğuşunu hazırlayan süreci konu edinmektedir. Eser, Kurtuluş Savaşı’nın askerî zaferinden Lozan’daki diplomatik masaya uzanan süreci askerî, siyasal ve psikolojik safhalarıyla ele alır. Mudanya Mütarekesi’nden başlayarak Lozan Konferansı’na varan bu geçiş, Türkiye’nin artık mağlup ve hesap veren bir taraf değil, kazandığı zaferin sonuçlarını kabul ettirmeye gelen bir özne hâline gelişini gösterir. Anlatı boyunca konferans salonlarının atmosferi, delegasyonlar arasındaki gerilimler ve büyük devletlerin tereddütlü tutumları, dönemin genel dengeleri içinde somut bir çerçeveye oturtulur. 
Eserin odak noktalarından bir diğeri İsmet Paşa’nın Lozan’daki temsil yeteneği ve müzakere tarzıdır. Askerî disiplinle şekillenmiş bir zihnin diplomasi alanına taşınışı, karar alma süreçlerinde sergilenen soğukkanlılık, sabır ve taviz sınırlarını net biçimde belirleyen yaklaşım üzerinden anlatılır. Özetle bu eser, Cumhuriyet’e geçişin diplomaside şekillendiği en kritik evreyi, kaynak temelli ve sahne sahne örülen bir anlatım yapısıyla inceler. Lozan’ı, askerî zaferin siyasal ve uluslararası meşruiyete dönüşüm anı olarak değerlendirir.