İnsan kalbi bir saraydır. Ama bu sarayın tek bir tahtı vardır. O tahta Leyla’yı oturtursan, Mevla’nın tecellisine yer kalmaz. Leyla dediğin sadece bir kadın değildir; bazen bir makamdır, bazen bir maldır, bazen de kendi nefsindir. Kalbindeki o kalabalığı boşaltmadıkça, asıl sahibi oraya teşrif etmez.

Leyla bir köprüdür Salih. Köprüden geçilir ama köprüye ev kurulmaz. Leyla’ya bakıp Mevla’yı görebiliyorsan, o aşk seni hakikate götürür. Ama Leyla’da takılıp kalırsan, yolda helak olursun. 

Sen şimdi her nefesinde o bağı çözmeye bak. 
‘La’ de ki perdeler kalksın.
‘İllallah’ de ki menzil görünsün.