Bazı evler terk edilmez.
Yalnızca içindeki insanlar zamana karışır.

Osman, her şeyden kaçarak bir adaya gelir.
Yorgun, kırılmış, suskun. ..

Sığındığı eski evin kapısını açtığında fark etmediği bir gerçeğin eşiğine basar:
Bu eve ondan önce biri daha sığınmıştır.
Yıllar önce.
Başka bir ülkeden.
Başka bir hayattan.
Aynı kırgınlıkla.

Taisia.

Bir piyanistin, sürgünün ve anneliğin yarım kalmış hikâyesi bu evin duvarlarına; eşyalara, kokulara ve sessizliğe sinmiştir.
Osman o evde yalnız değildir. Çünkü bazı hatıralar sahibini bekler.
İki ayrı zaman.
İki ayrı hayat.

Aynı mekânda kesişen tek bir kader.

Lâmekân, geçmişin unutulmadığını, yalnızca yer değiştirdiğini anlatan; mekânın hafızası, insanın yazgısı ve zamanın sessiz bağları üzerine kurulu sarsıcı bir roman.

"İnsan bazen nereye gittiğini değil, kimin bıraktığı izlere bastığını bilmeden yürür."