Mağaraya doğru koşar adım yürüdü. Yürürken düşünüyordu. Aklında hep Bamsı vardı. Ona karşı İblisin çocuğu diye söylendi. Mağaranın olduğu tepenin eteğine gelmişti. Birden durdu. Bamsı`yı düşünmek içindeki öfkeyi harekete geçirdi. Umay Ana olumsuz duyguların kendini canavara dönüştürdüğünü biliyordu. Öfkenin karşısında durmaya çalıştı. Öfkesi o kadar büyüktü ki önünde duramadı. Gözleri kızardı. Burnundan ateş çıkmaya başladı. O an kendini kaybedip olduğu yere düşüp bayıldı.
Kısa süre sonra uyandı. Acelesi olduğunu hatırlayıp ayağa kalktı. Kalktığında içindeki canavarın ortaya çıktığını gördü. Bedenine baktı. Artık insan görüntüsünde değildi. Büyük bir ejderhaya dönüşmüştü ve içinde alevler köpürüyordu. İri kırmızı yılan gözlerinde sadece Bamsı`nın görüntüsü vardı. Onu yakıp kül etmek istiyordu. Biraz önce yanlarına gittiği kervana baktı. Kervan ortadan yok olmuştu. Yoksa uzun süredir baygın mıyım diye korktu. Her şeyin bitmiş olmasından endişe etti. İdamın okulda yapılacağını öğrenmişti. Geç kalmış olmanın telaşıyla okula doğru uçtu.
Okulun nerede olduğunu biliyordu. Uzaktan okulu görünce buraların çok değiştiğini gördü. Fakat onun okulla, şehirle, binayla işi yoktu. Bamsı`yı arıyordu. Okulun etrafında büyük bir kalabalık vardı. İnsanlar okulun bahçesine sığmamış okulun çevresi insanlarla dolup taşmıştı. Kalabalığın içindekilerin çoğunu tanıyordu. Keskin ejderha gözleri okulun bahçesinde bir sahne gördü. Sahnede üç adet darağacı kurulmuştu.