Malatya’da Roman olmak, yalnızca bir “kimlik” değil; müzikle kurulan bir var olma biçimidir. Bu kitap, “kültürel kimlik” ve “kültürel adaptasyon” kavramlarını merkeze alarak, Malatya’da yaşayan Roman topluluklarının müzik pratiklerini saha verileri, performans gözlemleri ve derinlemesine görüşmeler ışığında çözümler. Romanların köklerini Hindistan’ın kuzeybatısından Balkanlara uzanan diasporik çizgide takip ederken, Malatya’da repertuvarın nasıl dönüştüğünü; Türk halk müziği, Arguvan–Pütürge havaları, arabesk ve sanat müziğiyle kurulan ilişkiyi kimliğin müzikal müzakeresi olarak okur.

Elit mekân–avam mekân ayrımından bağlamanın icra pratiklerine, doğaçlamadan “pavyon üslubu”na kadar uzanan bu çalışma, müziği yalnızca estetik bir alan değil; toplumsal konum, ekonomik strateji ve aidiyet mücadelesi olarak ele alır. Malatya Roman müzisyenleri, dinleyici talebiyle şekillenen repertuvar içinde hem uyum sağlar hem iz bırakır; böylece müzik, “uyum”un en görünür sahnesine dönüşür. Türkiye etnomüzikolojisi için yerel ve özgün bir örnek sunan bu kitap, Roman müziğini merak eden okura da şunu fısıldar: Bir topluluğun hafızası, en çok sesinde duyulur.