Bir cinayet, bir kayıp hafıza ve kusursuzca planlanan bir oyun.

O gece sabah olmadı, gün doğmadı, karanlık bir türlü aydınlığa kavuşamadı.

Efsun İlke, hiç bulunmaması gereken bir yerdeydi. O an gözlerinin önünde bir hayat, tetiğin sert bir dokunuşuyla sona erdi. Her şey bir anda olup bitti; kanın keskin kokusu havaya karışırken ölümün sessizliği, etrafını sardı. Şok, korku ve kaçış içgüdüsü bedenine hükmederken, onun tek yapabildiği adım atmamaktı. Ama kaçmayı başardığını sandığı an, geçirdiği kaza onu ölümün pençesine sıkıştırdı.

Gözlerini tekrar açtığında dünya bambaşka bir yerdi. Geçmişi silinmiş, hatıraları paramparça olmuştu. Gördüğü yabancı yüzler, ona ait olduğunu söyledikleri hayat…

Kendini kaybolmuş bir hikâyenin ortasında bulan Efsun, bir yandan hafızasının kayıp parçalarını bulmaya çalışırken, bir yandan da onu içine çeken karanlığın gerçek yüzünü çözmeye çalışıyordu.

“Şeytanın gölgesinde kayboldu, küçük bir kız çocuğu.”