“Yazmak, çoğu zaman arınmak için boğulmak, unutmak için hatırlamaktır.”
Levent Aras, İstanbul’un edebiyat çevrelerinde el üstünde tutulan bir yazar, kusursuz kurgulanmış bir hayatın mimarıdır. Ancak bu parlak inşanın temelinde, Paris’in gri göğü altında yarım bırakılmış hikâyeler ve İstanbul’un kaosuna gömülmüş sarsıcı sırlar yatar.
Tozlu kolilerden çıkan Siyah ve Beyaz defterler aralandığında Kronos’un dişlileri geçmişi ve şimdiyi aynı karanlıkta öğütür; melankolik öğrenciyle bugünün mağrur yazarı arasındaki mesafe kapanır.
Mitler ve modern hazlar arasında savrulan bir zihnin arkeolojisi olan Can Sarıçoban’ın üçüncü romanı Kronos’un Döngüsü, insanın kendi yarattığı efsaneyi yıkma pahasına, aynadaki aksinin ötesine geçip hakikatiyle yüzleşmesinin hikâyesidir.
Geçmiş temize çekilebilir mi? Yoksa Orpheus gibi arkamıza her baktığımızda, sevdiğimiz her şeyi yeniden kaybetmeye mi mahkûmuz? Hatırlamak bir iyileşme midir, yoksa zamanın kendi üzerine kıvrılıp bizi yutması mı?