Hepimiz bir yerden geldik.

Ama hiçbirimiz tam olarak bir yere ait değiliz.

Köprüler ve Duraklar, Murad Ertaylan’ın göç, kimlik ve aidiyet duygusu etrafında ördüğü çok katmanlı bir roman. 

Hayat, geçilen köprülerin ve beklenen durakların toplamıdır. Sophia, görünmeyen ağlar arasında sezgileriyle ilerlerken; kontrol, aidiyet ve sorumluluk kavramlarıyla yüzleşir. Bu yolculuk boyunca asla yalnız değildir.

“Üniversiteye gitmeme kararı aldım. Geleceğim için en iyisi bu mu, bilmiyorum. Bazen ne istediğimi dahi bilmiyorum.”
“Amaçsız çıkılan yolda kaybolmuş da sayılmazsın. Yönsüz adımlar seni kaderinle buluşturabilir. En kötüsü durmaktır. Sadece yürü.”

Köprüler ve Duraklar, bireyin modern dünyada kaybolma korkusunu; etik sınırlar ve insan olmanın bedeli üzerinden ele alıyor. Bu roman, sadece bir büyüme ya da aile hikâyesi değil; çağımızın görünmez çatlaklarına tutulmuş bir aynadır.