Manastır Köyü’nde bir yiğit  Anadolu evladı doğdu. Henüz çocuk yaştan itibaren sorumluluk sahibi olan bu çocuğun adı Seyit’ti.  Köy meydanında bir yaşlıya omuz verince, adı “Koca”ya çıkar; sonra asker ocağı, Balkanlar ve nihayet  Çanakkale… 
18 Mart’ta Mecidiye Tabyası’nda vinç kırılır; mermiler susar, denizden demir yığını koca gövdeler yaklaşır. Seyit, “başka çare yok” deyip gülleyi sırtlar, topu susturmaz. Annesinin tandır ekmeği kokusu, babasının “insan kal” sözü onun pusulasıdır. Savaşın dumanında övünmez; rütbe verildiğinde bile mahcup durur. Bir fotoğraf için aynı mermiyi yeniden kaldıramaz; o günün mucizesi kalbinde saklıdır. Yıllar geçer, bu kahramanın izini Havran’da Mustafa Kemal Paşa arar. Bu hikâye, gücün gösterişten değil, vazifeden doğduğunu anlatan bir vefanın destanıdır.