Mutfağa girdiğimde aşçıyı gitmek üzereyken buldum. Ama beni görünce o da çığlık atıp aceleyle kaçtı. O sırada eşyalarını koyduğu bavulunu düşürse de bunu umursamadan araziye doğru koştu, hâlâ çığlık atıyordu. Kadının çığlıkları bugün bile kulaklarımda. Sıradan hastalıklara yakalandığımızda böyle davranmazdık. Böyle durumlarda hep sakin kalır, işinin ehli doktorları, hemşireleri çağırırdık. Ama bu hastalık farklıydı. Aniden ensenizden yakalayıveriyor ve öyle hızlı öldürüyordu ki, bir kişiyi bile elinden kaçırmıyordu. Birinin yüzünde kızıl döküntüler belirdiğinde o kişi ölmüş demekti, iyileştiği bilinen bir vakaya rastlanmamıştı.