Gece bir anda bastırmıyor, sessizce çöküyordu. Birliğimizle azala azala ve dona dona ilerliyorduk. İaşeler, kışlık eşyalar, giysiler, peksimetler, taze tayınlar gelecek diye nafile bekledik. O gece ay görünmüyordu. Gökyüzü kurşun gibiydi. Kar, artık yağmıyordu; yerden yükseliyor gibiydi. Rüzgâr, dağın içinden çıkıp insanın iliklerine işliyor, orada duruyordu. Birlik yürüyordu ama yürümek denemezdi buna. Bu, ayakta kalmaya çalışmaktı. Botlar karın içinde kaybolmuştu. Ayaklar hissedilmiyordu. Dizler otomatik bükülüyor, beden sadece alışkanlıkla ilerliyordu. Konuşan yoktu. Konuşmak, ölümü çağırmak gibiydi.
Bir asker durdu. Sadece durdu.
Dursun Çavuş fark etti. Geri döndü.
“Yürü,” dedi.
Asker başını kaldırmadı.