Savaş bitmişti. En azından görünen kısmı…
Kadim  mücadele ise hâlâ sürüyordu.
Güçten, tahakkümden ve yıkımdan beslenenlerle; bilgelik, aydınlık ve yücelme yolunda olanlar arasındaki o ezelî çatışma…
Dünya karanlıktaydı.
Gökyüzünü kül ve toz kaplamış, maviye dair bütün izler silinmişti. Gezegen, ışığını uzayın derinliklerine yansıtma gücünü kaybetmiş; sönmüş bir yıldız gibiydi.
Ama kıyam gerçekleşmişti.
Kadim öğretilerin sözünü ettiği büyük kırılma; beraberinde aydınlanmayı, ruhun yeniden kuşanılmasını ve yozlaşmanın karanlığında solan hakikatlerin dirilişini getirmişti. Dünya; kendi küllerinden başka bir boyutta, başka bir yoğunlukta ve yeni bir titreşimle doğuyordu.
Ne var ki bu yeni dünyada herkese yer yoktu.
Yükselemeyenler gezegenin karanlık talihiyle birlikte silinip gittiler. Bedenleri de şuurları da yeni boyuta uyum sağlayamadı. Geriye yalnızca hakikati görebilenler kaldı:
Gerçekler, seçilmişler ve hazır olanlar…
İnsan türünün yeni yolculuğunu sürdürecek ilk nesil…
“Beşinci boyuttaki dünyaya hoş geldiniz.”