“İnsan önce ruhundan çöker. Beden sonra...”
22 Aralık 1849. St. Petersburg’un dondurucu ayazında, kurşuna dizilmek üzere direklere bağlanan o aydınların arasında tek bir mermi bile patlamadı. Çar’ın son dakika gelen "merhameti", onları Sibirya`nın dilsiz, beyaz cehennemine yolladı.
Tarih, bu sürgünden sağ çıkan Fyodor Dostoyevski’nin nasıl büyük bir yazara dönüştüğünü yazar. Peki ya o dondurucu karanlıkta, hemen yanı başındaki adama, Sergey Durov’a ne olduğunu kimse neden anlatmaz?
Avrupa salonlarında kurulan o süslü ütopyalar; amonyak, kan ve kireç kokan Omsk barakalarında kaç gün yaşayabilir? Bir insan, sırf bir saniye daha nefes alabilmek, bir yudum daha sıcak su içebilmek için içindeki aydınlığı kendi elleriyle boğup ne kadar vahşi bir yırtıcıya dönüşebilir?
Elinizdeki bu roman, resmi tarihin dipnotlarında üstü örtülmüş sarsıcı bir yüzleşme. Dostoyevski, etrafını saran akıl almaz vahşete rağmen inancına tutunup sessiz bir şahide dönüşürken; Durov’un adım adım insanlığını parçalayışını okurken üşüyecek, kan kokusunu genzinizde hissedeceksiniz.
Kendinize şu soruyu sormaya cesaretiniz var mı: O kireç kuyusunda siz olsaydınız, hayatta kalmak için neleri gömerdiniz?