Kierkegaard, tutkuyu düşüncenin merkezine yerleştiren bir filozoftur. Felsefeyi bir sistem olarak değil, insanın kendi varoluşuyla hesaplaşması olarak görür. Ona göre çağının en büyük tehlikesi kayıtsızlıktır. Bu yüzden Kierkegaard, insanı kendi vicdanı ve inancıyla yüzleşmeye çağırır. “Tanrı’nın önünde tek başına durmak” onun düşüncesinde hem özgürlüğün hem de gerçek inancın ifadesidir.

Yaşamın estetik, etik ve dinî aşamalarını anlatırken, insanın anlam arayışını içsel bir yolculuk haline getirir. Bireyi kalabalıktan ayırmaya kararlı olan filozof, akıl yerine yaşamı önceliklendirir ve umutsuzluk ve kaygı gibi duygulara vurgu yapar. Kaygı ve umutsuzluğu, varoluşun yükü değil, özgürlüğün kanıtı olarak yorumlar. Kurulu düzene, konformizme ve ruhsuzluğa karşı kalemiyle savaşan düşünür; düşünmeyi değil, yaşamayı öğretir. Kierkegaard’ı okumak, insan olmanın sorumluluğunu üstlenmektir.