İnsan, kendi üzerine ördüğü duvarların onu
koruduğunu sanır.
Ta ki yıkılıp altında kalana kadar…
ADA, doğru bildiği her şeyin birer yanılsama olduğunu
fark ettiğinde, yıllardır sığındığı duvarlar bir bir çöker.
Geçmişle saklambaç oynamaya başlar; sobeleneceğinden
habersizdir. Geçmişten sızan tek bir iz, kendinden
vazgeçerek inşa ettiği her şeyi altüst ederken, özlediği
şeyin eski benliği olduğunu anlar.
Her şeyini kaybettiğini sandığı anda uzanan bir el,
hayatın yönünü değiştirir. Sevginin öngörülemez
gücüyle, aşılması imkânsız görünen engellerin aslında
var olmadığını fark eder.
Ta ki…
Ve buna “kelebekler şahittir.