“Karanlık ve aydınlık birbirinden ayrılalı asırlar geçmişti. İki efendi vardı. Biri karanlığın, bulutların ve yıldızsız gecelerin sahibi; diğeri ise ışığın, güneşin ve yeşil vadilerin hâkimi. Açgözlülük, önce birini aldı ağına, ardından da ötekini ve böylece ayrıldı aydınlık ile karanlık.”

Lenora Lively zamanın kendilerine ait olduğunu sanan tüm aivalar kadar sıradan olsa da, ölümün kapısını erkenden çalacağını biliyordu. Ancak yanılmıştı. Umut denen kısa soluklu hayale sığınmıştı, onun gözkapaklarının ardındaki bir yanılsamadan ibaret olduğu bilmeden. Çünkü Kral Mavros, onu Rupamya’ya, insanların arasına sürgün ederek ölümden beter bir son hazırlamış, kimsesizliğe ve bilinmezliğe mahkûm etmişti. Lenora ise bu diyarda hayatta kalmaya çalışmanın ve insanların ön yargılarıyla baş etmenin yanı sıra, kendisiyle ilgili önemli bir gerçekle yüzleşmek zorunda kalacaktı. 
Bir ruhun taşıyıcısı olacak, ölümden korkarken ölümü düşlemenin ne olduğunu öğrenecekti.